پروردگارا!

به حق وليت و حجتت بر بندگانت وبه جاي مانده ي تو ير روي زمين كه براي تو از دشمنانت و دشمنان رسولت انتقام ميگيرد

باقي مانده پدران طاهرش و وارث پيشينيان صالحش صاحب الزمان- كه درود خدا بر او و بر پدران بزرگوار ونيكوكار  گذشته اش باد – از تو ميخواهم به وسيله ي او براي من تحصيل و اثبات مافات كني و مرا از هر اندوه و همي نجات دهي و احسان قديمت را به من و احسان جديدت را برايم نگاه داري و بر من عطاياي زيبايت را كه نزد من است بيافزايي .

پروردگارا ! مرا به وسيله ي او كمك و ياري كن و مرا از بيم وه ر گرفتاري وسختي ودشواري در كار وبلا وحزن و قرض و مرض بيماري و آسيب و ظلم و ستم و فتنه در دين و دنيا و آخرتم به منت و مهرباني و بخشش و تفضل و مهرباني خويش نجات ده. اس كسي كه موسي را از فرعون كفايت كردي و محمد را – كه درود هاي خدا بر او وخاندان او باد – از آن چه او را نگران و پريشان حال ساخته بود كفايت كردي و اي كسي كه علي عليه السلام را از انچه او را درجنگ صفين امدوهگي ساخته بود كفايت كردي و اي كسي كه علي بي الحسين حضرت سجاد عليه السلام را در روز حره كفايت كردي و اي كسي كه جعفر بن محمد را از آبا دوانيق  كفايت كردي درود فرست بر محمد و خاندان او و از آنچه مرا در اين دنيا نگران و پريشان حال ساخته است و از هر آرامش و وقاري بدون بهشت كفايت فرما به رحمتت اي مهربان ترين مهربانان ! اي برآورنده حاجات ! اي بسيار بخشنده ي عطاياي كثير و مرغوب ! اي عطا كننده بسيار ! اي آزاد كننده اسيران !

پروردگارا ! همانا تو مي داني كه من مي دانم تو قادري در برآوردن حوائجم پس بر محمد و خاندان او درود فرست و پروردگارا ! در فرج و ظهور وليت و پسر دختر پيامبرت عجله كن واي خدا ! حوائج اهل بيت محمد را برآور

 و پروردگارا !  به حق محمد و اهل بيتش كوچك و بزرگ حوائج دنيا و آخرت را برايم در راحتي و آساني ا ز طرف خود و در عافيت بر آور و بر من نعمتت را كامل كن و بر من به حق ايشان كرامت خود را بسيار كن و به حق ايشان بر من لباس عافيت را بپوشان و بر من احسان خود را تفضل كن و به حق محمد و اهل بيتش در جميع تمور من برايم مدد كار و حافظ و ياور ونگهبان وسرپرست و پوشاننده و روزي رسان باش.

آن چه خدا خواست شد و آنچه نخواست نشد.

در روي زمين و آسمان هيچ چيز نيست كه خدا آن را بخواهد و او خدا را ناتوان كند.

او خواهد شد او خواهد شد .

ان شاء الله.                                                                      بحار جلد102 ص252 باب 10 ح 10