(  علی همای رحمت  )

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا  را                           که بما سوی فکندی همه سایه هما را

دل اگر خدا شناسی همه در رخ علی  بین                           به علی شناختم من بخدا قسم  خدا  را

مگر سحاب رحمت تو بباری ار نه دوزخ                           به شرار قهرسوزد همه جان ما سوی را

برو ای گدای  مسکین  در خانه  علی  زن                          که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

به جزء از علی که گوید به پسرکه قاتل من                         چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا

به جز از علی که آرد پسری ابوالعجائب                            که علم کند به عالم شهدای کربلا را

چو به دوست عهد بندد ز میان پاک بازان                           چو علی که می تواند که بسر برد وفا را

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت                          متحیرم چه نامم شه ملک لا فتی را

به دو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت                         که زکوی او غباری به من آر توتیا را

به امید آنکه شاید برسد به خاک پایت                               چه پیام ها سپردم همه سوز دل صبا را

چو توئی قضای گردان به دعای مستمندان                         که زجان ما  بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چو نای هر دم ز نوای شوق او دم                        که لسان غیب خوش تر بنوازد این نوا را

همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی                        به  پیام  آشنائی  بنوازد  آشنا  را

ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب                     غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا

                                                  شهریا ر